Op 14 september zal mijn vader dertien jaar dood zijn en de vergeetangst heeft met momenten ook door mijn hoofd gespookt. Ik kan je geruststellen dat iemand zo dichtbij niet gewoon verdwijnt uit je gedachten, integendeel. Het wordt anders, en in mijn geval alleen maar sterker.
De heel concrete herinneringen (die je ook niet vergeet btw) zijn op termijn veranderd in een algemener gevoel. Echt omschrijven kan ik het niet, maar in mijn onderbewustzijn zit iemand die er al meer dan twaalf jaar niet meer is. En hoe meer nieuwe dingen er zijn, hoe vaker ik het gevoel heb dat ik het alleen maar kan dankzij alles wat ik van hem heb meegekregen.
Andhi
· 5 months ago
Schoon, PJ. Echt.
lilith
· 5 months ago
Ik lees dit nu pas, na mijn ziekenhuisweek.
Goh, zo'n mooie jonge mama, net als de mijne. Ongelooflijk dat ook die mensen kunnen sterven, denk ik soms, ook al is het tegelijk ook logisch.
Ik heb compleet de omgekeerde reflex gehad na haar dood. Na negen maanden voor haar zorgen wilde ik vooral weer leven, en dingen meemaken, want stel dat ik ook niet zo oud word als ik zou willen, wat dan?
Ik heb daardoor nog minder geduld dan ervoor, en het had al geen overschot. :) Ik ben zes dagen uit het ziekenhuis en ik ben al aan het denken dat de dagen voorbij gaan terwijl ik hier in mijn zetel zit te bekomen. Raar hé. Iedereen is anders, en ik denk niet dat er een goede of een slechte manier is. :)
Veel courage, in elk geval.
lilith
· 5 months ago
Wat dat bang zijn om te vergeten betreft: ik ben van plan om iets als dit te maken, maar dan waarschijnlijk op papier:
Niet zo triest, waarschijnlijk, maar met de dingen die ik nog weet over haar, wat ik me nog herinner, dingen die ze zei, foto's. Al is het maar omdat ik wil dat mijn kinderen weten wie mijn mama was, en omdat ik zelf ook doodsbang ben om ineens wakker te worden en me haar niet meer voor de geest te kunnen halen.
All Comments
De heel concrete herinneringen (die je ook niet vergeet btw) zijn op termijn veranderd in een algemener gevoel. Echt omschrijven kan ik het niet, maar in mijn onderbewustzijn zit iemand die er al meer dan twaalf jaar niet meer is. En hoe meer nieuwe dingen er zijn, hoe vaker ik het gevoel heb dat ik het alleen maar kan dankzij alles wat ik van hem heb meegekregen.
Goh, zo'n mooie jonge mama, net als de mijne. Ongelooflijk dat ook die mensen kunnen sterven, denk ik soms, ook al is het tegelijk ook logisch.
Ik heb compleet de omgekeerde reflex gehad na haar dood. Na negen maanden voor haar zorgen wilde ik vooral weer leven, en dingen meemaken, want stel dat ik ook niet zo oud word als ik zou willen, wat dan?
Ik heb daardoor nog minder geduld dan ervoor, en het had al geen overschot. :) Ik ben zes dagen uit het ziekenhuis en ik ben al aan het denken dat de dagen voorbij gaan terwijl ik hier in mijn zetel zit te bekomen. Raar hé. Iedereen is anders, en ik denk niet dat er een goede of een slechte manier is. :)
Veel courage, in elk geval.
http://www.dayswithmyfather.com/
Niet zo triest, waarschijnlijk, maar met de dingen die ik nog weet over haar, wat ik me nog herinner, dingen die ze zei, foto's. Al is het maar omdat ik wil dat mijn kinderen weten wie mijn mama was, en omdat ik zelf ook doodsbang ben om ineens wakker te worden en me haar niet meer voor de geest te kunnen halen.